มะมาย ถึง มะอึก
ชั้นรู้ว่าวันนั้นชั้น... ทัมเทอมากไป..
ความโกดของเทอคงยิ่งทวีพูล
เทออดกินส้มตำที่เทอบ่นอยากกินตั้งแต่วันก่อน
เทออยากกินมาตลอด แล้วเทอก้ทัมเปนอ่านอนาโตมี่
ไม่ก้าลงมากิน ทั้งที่จิงแล้ว เทอคงต้องซดน้ามลายตะเอง
ชั้นขอโทด
ทั้งๆที่เรื่องเกิดจาก"กานกันคิ้ว"
ชั้นไม่คิดว่ามันจะมีอิทธิพลกะชีวิตเราขนาดนี้
มันทัมเราทะเลาะกาน มันทัมเทอหิวจนไม่ก้าบ่น
เทอไม่สนจายชั้น .. ทั้งๆที่รุ้ว่าชั้นกิน"หนอน"
มันชั่งน่าน้อยจาย
ชั้นจะทัมมัน ทัมสิ่งนี้เพื่อเทอบ้าง
.............
คนจะดำ จะขาว เราต่างเปนคน
กายภาพ วิศวะ เราก้เปนนักศึกษา
คนจะนน ,พระรามสอง มีพ่อ คนเดียวกาน --''
จะกันคิ้วบน หรือ คิ้วล่าง... ก้ช่างหัวมันเถอะ :)
ชั้นง้อเทอละนะ เทอจะได้ไม่ต้องอดข้าวอดน้ำอีก
